Kierunki automatyzacji w energoelektronice

Gru 2, 2014 przez

Nie wszystkie procesy technologiczne jednakowo nadają się do automatyzacji. Najłatwiejsze do automatyzacji są procesy ciągłe charakteryzujące się tym, że materiał znajduje się w ciągłym ruchu postępowym poprzez kolejne stanowiska, przy czym parametry czynników oddziałujących na materiał są zasadniczo stałe. Zadaniem układu regulacyjnego jest utrzymanie zmian tych parametrów w możliwie wąskich granicach. Procesy takie są charakterystyczne dla przemysłu chemicznego, spożywczego, w pewnym stopniu — metalurgii. W przemyśle maszynowym, przy dzisiejszym poziomie techniki, występują bardzo rzadko. Dla przemysłu maszynowego typowe są procesy nieciągłe, charakteryzujące się wyraźnym ich oddzieleniem zarówno w czasie, jak i w miejscu wykonywania poszczególnych operacji. Przy czym każda operacja przebiega cyklicznie, powtarzając się przy wykonywaniu poszczególnych części wchodzących w skład partii wydawanej do produkcji. Parametry procesu — szybkość skrawania, posuwy, położenie narzędzia — ulegają zmianom wg programu ustalonego przez technologa, który opracowywał proces.

W procesach nieciągłych, stosowanych w przemyśle maszynowym, czynnikiem decydującym o podatności do automatyzacji jest charakter zależności między narzędziem i obrabianym przedmiotem . Wychodząc z tego kryterium, można procesy technologiczne podzielić na cztery grupy. Pierwszą grupę stanowią procesy, przy których narzędzie oddziałuje na półwyrób różnymi punktami ostrza, np. normalna praca noża tokarskiego. Do tej grupy należą procesy obróbki skrawaniem przy użyciu prostych noży, pomiary prostymi przyrządami, jak np. mikrometrem lub suwmiarką. Do drugiej grupy należą procesy, gdzie oddziaływanie narzędzia jest liniowe, np. obróbka narzędziami kształtowymi, pomiary wzornikami. W trzeciej grupie oddziaływanie narzędzia jest powierzchniowe, pracuje tu cała powierzchnia narzędzia. Należą tu procesy kucia foremnikowego, tłoczenia, odlewania, pomiary specjalnymi przyrządami. Wreszcie czwartą grupę charakteryzuje oddziaływanie objętościowe. Do tej grupy można zaliczyć procesy obróbki cieplnej, malowanie przez zanurzenie, pokrycia galwaniczne itd. Zasadnicza różnica między czwartą a trzecią grupą polega na tym, że w procesach grupy trzeciej określane punkty narzędzia muszą pracować zawsze z tymi samymi punktami półwyrobu, gdy w grupie czwartej dowolne punkty narzędzia mogą współdziałać z dowolnymi punktami przedmiotu.

Więcej o automatyzacji na stronie http://www.falowniki.info

W procesach grupy pierwszej trasa ruchu roboczego zależy od kształtów obrabianej powierzchni, jest zatem inna dla każdej powierzchni obrabianej. Automatyzacja procesów tej grupy jest bardzo trudna, gdyż ruchy robocze obrabiarki są bardzo złożone, trasa drogi narzędzia jest przestrzenna i wymaga w zasadzie sterowania według trzech współrzędnych, droga narzędzia jest długa, zużywanie się narzędzi jest szybkie, a stąd powstaje konieczność wprowadzenia urządzenia do kompensacji błędów powstających na skutek zużycia narzędzi. Szybkie zużywanie się narzędzi stwarza konieczność częstej ich wymiany, a straty czasu na spowodowane tym przestoje są duże, gdyż przy tych narzędziach ustawianie ich poza obrabiarką jest bardzo pracochłonne. W zasadzie przy automatyzacji procesy pierwszej grupy wymagają zastosowania specjalnej maszyny dla każdej obrabianej części. W procesach drugiej grupy trasa ruchu roboczego zależy nie od samego kształtu obrabianej powierzchni, lecz od kształtu tworzącej danej powierzchni. Ruch roboczy może przebiegać po prostej, w płaszczyźnie lub w przestrzeni. Droga robocza jest tu znacznie krótsza, te same ruchy robocze odpowiadają całym rodzinom powierzchni mających tę samą tworzącą, zakres stosowania maszyn jest znacznie większy. Procesy trzeciej grupy mają ruch roboczy prostoliniowy, drogę narzędzia bardzo krótką, możność technologicznego wykorzystania maszyny bardzo wysoką i są dogodne do automatyzacji. Należy zauważyć, że procesy drugiej grupy o ruchu roboczym prostoliniowym są bardzo zbliżone pod względem wymagań automatyzacji do procesów grupy trzeciej. Procesy czwartej grupy nie wymagają w zasadzie żadnych określonych ruchów roboczych, stąd zbędne tu są jakiekolwiek prowadnice czy łańcuchy kinematyczne. Procesy te dobrze nadają się do automatyzacji. Procesy te jednak nie są typowe dla przemysłu maszynowego. Natomiast pierwsze trzy grupy są typowe dla procesów budowy maszyn, przy czym można stwierdzić stałą tendencję do przesuwania procesów z grupy pierwszej w kierunku grupy trzeciej. W pewnej mierze jest to wskaźnik nowoczesności technologii.

VN:F [1.9.22_1171]
Ocenki: 8.0/10 (1 głos)
VN:F [1.9.22_1171]
Ocenki: 0 (z 0 głosów)
Kierunki automatyzacji w energoelektronice, 8.0 out of 10 based on 1 rating